Πρέπει να είμαστε φίλοι με τα παιδιά μας;

Μπορεί ένας γονιός να είναι στην πραγματικότητα φίλος με το παιδί του;

Η φιλία είναι μια σχέση που χαρακτηρίζεται από ισοτιμία, εμπιστοσύνη, αμοιβαία υποστήριξη, αγάπη. Και ακριβώς επειδή είναι πολύτιμα αυτά που η φιλία έχει να προσφέρει στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη ενός παιδιού,  με μια πρώτη ανάγνωση είναι κατανοητό ότι πολλοί γονείς επιθυμούν να διατηρούν μια «φιλική» σχέση με τα παιδιά τους. Τι πιο όμορφο οι γονείς να ακούν, να κατανοούν, να μην κρίνουν, να υποστηρίζουν το παιδί; Αναντίρρητα, μια ποιοτική, ουσιαστική σχέση γονιού-παιδιού έχει ορισμένα χαρακτηριστικά μιας φιλικής σχέσης. Το ερώτημα όμως είναι αν αυτά είναι κατάλληλα και  επαρκή ώστε να διασφαλίσουν ένα πλαίσιο

που προσφέρει τη σιγουριά και τη συναισθηματική ασφάλεια που έχει ανάγκη ένα παιδί για να μπορέσει να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους άλλους και να είναι ψυχικά ισορροπημένο. Ο βασικός ρόλος του γονιού είναι η φροντίδα και ανατροφή του παιδιού, ένα έργο απόλυτα  συνυφασμένο με την έννοια της ευθύνης. Δεν πρόκειται για μια σχέση ισότιμη, αφού πολλές φορές ο γονιός είναι απαραίτητο να ασκήσει έλεγχο και να πάρει αποφάσεις εκ μέρους του παιδιού.  Τα παιδιά χρειάζονται σαφή όρια, κανόνες και ένα σταθερό περιβάλλον, όπου οι ρόλοι και οι ευθύνες είναι ξεκάθαρα.

Το να είσαι φίλος με το παιδί σου είναι ένας τρόπος να αποφεύγεις τη σύγκρουση, την υπευθυνότητα και τον πόνο του να είσαι γονέας. Επίσης σε βοηθάει να κρύβεσαι, αν δεν ξέρεις πώς να είσαι γονέας. Όμως ο ρόλος σου στη ζωή του παιδιού σου είναι να είσαι γονέας του. Η γονεϊκότητα δεν είναι μια ανταγωνιστική σχέση αλλά μια σχέση όπου έχουν τεθεί σαφή όρια για το ποιος έχει την ευθύνη. Αν αντιλαμβάνεστε ότι εσείς και το παιδί σας σκέφτεστε με τον ίδιο τρόπο ή περνάτε πολύ χρόνο βγαίνοντας έξω μαζί του, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε το ρόλο σας. Αν δεν φτιάχνετε μια στέρεα, ασφαλή βάση από την οποία το παιδί σας μπορεί να εξερευνήσει τον κόσμο, τότε μάλλον είστε φίλοι μαζί του παρά γονείς.

Μια άλλη υποχρέωση που απορρέει από τον γονεϊκό ρόλο είναι η λήψη αποφάσεων για το παιδί μας. Έτσι, εμείς για παράδειγμα αποφασίζουμε τι θα φορέσει στο σχολείο μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα και δεν θα του επιτρέψουμε να φορέσει ένα κοντομάνικο μπλουζάκι κάτω από το μπουφάν του. Του εξηγούμε τους λόγους και δείχνοντάς φιλική διάθεση προς αυτό του επιτρέπουμε  να διαλέξει κάποια από τα ζεστά ρούχα που του προτείνουμε. Κάτι τέτοιο όμως ποτέ δε θα κάναμε σε έναν φίλο μας.

Αυτό που έχει πρωταρχική σημασία είναι η ποιότητα του δεσμού που έχει ο γονιός με το παιδί, η ουσιαστική επαφή μεταξύ τους με γνώμονα πάντα την ικανοποίηση των συναισθηματικών και άλλων αναγκών του παιδιού.

 

Διαβάστε επίσης