Όταν το παιδί λέει συνέχεια «όχι»

Η άρνηση και η εναντιωματική συμπεριφορά στην πρώτη παιδική ηλικία αποτελεί ένα φυσιολογικό και υγιές τρόπο αντίδρασης.

Τα «όχι» των παιδιών αρχίζουν από πολύ νωρίς, περίπου στην ηλικία των 2 χρόνων. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι αποτελεί μια από τις πιο συνηθισμένες λέξεις του περιορισμένου λεξιλογίου τους.

Μέχρι και την ηλικία των 3 χρόνων το «όχι» αποτελεί την αυτονόητη απάντηση των παιδιών σε κάθε ερώτηση των γονιών, σε βαθμό που πολλοί γονείς να θεωρούν ότι περνούν το μαρτύριο του «όχι».

Αυτό το« όχι» ,βέβαια, μπορεί να πάρει πολλές μορφές,! Μπορεί να είναι ένα τσιριχτό όχι συνοδευόμενο από γοερό κλάμα, ένα σούφρωμα των χειλιών ή μια απλή αγνόηση στα λεγόμενά σας, εκφραζόμενη με ένα απαθέστατο βλέμμα από το πιτσιρίκι σας!
Λογικό είναι, λοιπόν, μπροστά σε ένα πεισμωμένο πιτσιρίκι να αισθάνεστε κάθε μέρα που περνάει όλο και πιο αβοήθητοι και αμήχανοι.

Μην ξεχνάτε ότι εσείς είστε αυτοί που θα πρέπει να καθορίσετε πού αρχίζει και πού τελειώνει, το δικαίωμα του μικρού σας να συναποφασίζει. Ορίστε, αρχικά, ανάλογα με την κατάσταση και την ηλικία του παιδιού, τι μπορεί να αποφασίζει το ίδιο ελεύθερα,  όπως για παράδειγμα το χτένισμα, τα ρούχα, τη μουσική που θα ακούει ή τις δραστηριότητες στον ελεύθερο χρόνο του.

Κατά δεύτερον, ορίστε τους τομείς όπου θα μπορεί το μικρό σας να διαπραγματευτεί μαζί σας, εκφράζοντας τα επιχειρήματά του, ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις να μπορεί και να σας μεταπείσει.

Κατά τρίτον, καθορίστε με απλά και ξεκάθαρα λόγια, ποια είναι τα όρια τα οποία, δεν διαπραγματεύονται με τίποτα!. Σε αυτά το πιθανότερο είναι να ανήκουν οι ώρες του ύπνου, το σχολείο, οι ασκήσεις για το σπίτι, θέματα σχετικά με την τηλεόραση αλλά και η βοήθεια στο σπίτι, όπως είναι το συγύρισμα και το καθάρισμα.

Οι φωνές, οι απειλές και η επιβολή της γνώμης των γονιών με το «έτσι θέλω» έχουν κατά κανόνα τραγικές συνέπειες, τόσο για το παιδί όσο και για αυτούς. Το παιδί θα συνεχίσει να είναι αντιδραστικό και οι γονείς θα συνεχίσουν να ψάχνουν το λάθος.

 

 

Διαβάστε επίσης