Μη λέτε συνέχεια «όχι» και «μη» στα παιδιά

Θέλουμε το παιδί μας να μάθει να συμπεριφέρεται σωστά, να αποκτήσει όρια και αυτοέλεγχο. Πώς, όμως, θα τα καταφέρουμε χωρίς να καταπιέζουμε την ελεύθερή του έκφραση και τη δημιουργικότητά του;

Οι συνεχείς αρνήσεις δείχνουν μια αρνητική στάση και προς την ζωή. Φανταστείτε, λοιπόν, πως επηρεάζει όλη αυτή η κατάσταση το παιδί σας, όταν σε κάθε κίνηση, στροφή και ανάσα του ακούει μια και μόνο λέξη: «όχι»!

Φυσικά και τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση και όρια καθώς δεν μπορούν να μείνουν μακριά από κινδύνους. Πέφτει, κατά συνέπεια, σε εσάς το βάρος να τα προστατεύσετε και να τα κρατήσετε ασφαλή. Όμως, μπορείτε να θέσετε τους κανόνες χωρίς να τους λέτε συνεχώς «όχι αυτό» και «όχι εκείνο»; Και αυτό διότι το συνεχές όχι μπορεί να το πεισμώσει και να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Επιπλέον, και ίσως πιο σοβαρό, είναι να αποθαρρύνετε το παιδί σας. Εκείνο, μπορεί να γενικεύσει τις αρνήσεις σας και να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να κάνει ή να ακουμπήσει τίποτα. Θέλετε να καταπνίξετε την φυσική τάση του παιδιού σας να εξερευνήσει τον κόσμο; Μάλλον όχι!

Τα αρνητικά λόγια δεν είναι μόνο οι φράσεις εκείνες που περιέχουν «όχι» και «μη», αλλά γενικότερα ό,τι έχει αρνητική χροιά (π.χ. απειλή, φόβο, κριτική). Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ο γονιός, όταν αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του έχει αρχίσει να καταλαβαίνει περισσότερα; Κατ’ αρχήν, να αρχίσει να αντικαθιστά τα αρνητικά λόγια και τις απαγορεύσεις, με φράσεις που υποδηλώνουν τι επιτρέπεται στο παιδί να κάνει. Μερικά παραδείγματα:

  • αντί για «μην τρέχεις στον διάδρομο», «στον διάδρομο περπατάμε»
  • αντί για «μη μασάς με ανοιχτό στόμα», «όταν μασάμε, κρατάμε ενωμένα τα χείλη μας»
  • αντί για «κοίτα τι λάθη έκανες», «βλέπω ότι έκανες κάποια σωστά»
  • αντί για «μη εκεί, θα πάθεις ηλεκτροπληξία!», «εκεί βάζουμε μόνο πρίζες»

Μπορεί να χρειαστεί ένα μεταβατικό στάδιο στο οποίο να υπάρχει αρνητικός και θετικός λόγος μαζί, όπως π.χ. «όχι εκεί το χέρι, εκεί βάζουμε μόνο τις πρίζες «. Επίσης σιγά σιγά μπορούμε να αρχίσουμε να κάνουμε ερωτήσεις (π.χ. «τι είπαμε ότι μπαίνει εκεί;«) ή να αφήνουμε μισοτελειωμένη την φράση, για να την συμπληρώσει το παιδί (π.χ. «εκεί βάζουμε μόνο…;»). Έτσι ο κανόνας εσωτερικεύεται καλύτερα και η πράξη δε γίνεται γιατί εμείς θέσαμε έναν κανόνα, αλλά επειδή το παιδί κατάλαβε έναν κανόνα- έχει μεγάλη διαφορά αυτό.

Πέρα από το να επισημαίνουμε τις δυσκολίες χρειάζεται και καθημερινά να επαινούμε το παιδί μας όταν όντως κάνει αυτά που του ζητάμε. Πολλές φορές το ξεχνάμε ή το θεωρούμε αυτονόητο, για το παιδί όμως είναι πολύ σημαντικό να βλέπει ότι η προσπάθειά του αναγνωρίζεται, ανταμείβεται και απολαμβάνει την αποδοχή των γονιών του. Οφείλουμε, λοιπόν, να βάζουμε μικρούς στόχους κάθε φορά για να μπορούμε έτσι να διακρίνουμε τις μικρές αλλαγές στη στάση του παιδιού μας ενθαρρύνοντάς τες.

Διαβάστε επίσης